لیست مقالات


تاریخچه چمن مصنوعی

تاریخ انتشار21/اردیبهشت/1398

اولین استادیوم گنبدی شکل جهان، سال 1965 در آمسترودم در هیوستون ایالت تگزاس افتتاح گردید. در این استادیوم زمین بیسبال
با چمن طبیعی وجود داشت و برای تامین نور موردنیاز چمن موجود در استادیوم، سقف گنبدی آن را شفاف طراحی کردند. اما این
کار برای بازیکنان مشکل ساز شد، چون در زمان پرتاب توپ و پرواز آن به سمت حریف، به دلیل نور زیاد بازیکن قادر به دیدن توپ
نبود و این امر باعث اعتراض بازیکنان گردید.
برای رفع این مشکل مسئولین ورزشگاه تصمیم گرفتند تا سقف استادیوم را به گونه ای طراحی کنند تا مشکل بازیکنان برطرف
گردد، رنگآمیزی سقف ورزشگاه به عنوان راه حل مورد تایید گردید. و این امر به انجام رسید. بازیکنان دیگر با بازی در این استادیوم
مشکل نداشتند و بازیها به روال خود در حال برگزاری بودند. تا اینکه مشکلی دیگر خودنمایی کرد، به دلیل نرسیدن نور کافی به
چمن ورزشگاه، به مرور پوشش چمن در حال نابودی بود.
پیشنهادات فراوانی مطرح گردید، گروهی گفتند میشود سقف را متحرک بازسازی کرد تا در نبود بازی در ورزشگاه، نور مورد
نیاز پوشش کف استادیوم تامین گردد. این پیشنهاد مناسب بود اما هزینه زیادی به همراه داشت و امکان اجرای آن فراهم نبود. تا اینکه
چمن مصنوعی را جایگزین چمن طبیعی کردند، محصولی جدید با خصوصیات متفاوت اما با یک کاربرد. به این ترتیب در سال
1966 در فصل جدید بازی های بیسبال چمن مصنوعی به صورت عملی به عنوان یک کفپوش استاندارد ورزشی به جهان معرفی
گردید.
نسل اول: چمن مصنوعی غیرشنی (None-sand field)
اوایل دهه 1970 میلادی فرش چمن مصنوعی به اروپا معرفی شد، تفاوت آن با چمن مصنوعی ایالت تگزاس، پلیمر استفاده شده
در آن بود، چمنهای مصنوعی ابتدایی از الیاف نایلونی ساخته شده بودند، اما این مدل از چمن که به عنوان نسل اول معرفی گردید از
الیاف پلی پروپیلن (PP) تولید شد. الیاف پلی پروپیلن ارزانتر و مطمئن تر از نایلون بود و زبری کمتری برای بازیکنان داشت. چمن
های این نسل با تراکم بالایی بافت میشدند.
نسل دوم: چمن مصنوعی شنی (Sand field)
اما در اواخر دهه 1970 ، چمنهای مصنوعی جدیدی با ارتفاع نخ بلندتر و تراکم کمتر از مدل های قبلی تولید گردید. به دلیل
ارتفاع بلندتر نخ و تراکم کمتر این نسل، از یک ماده پرکننده برای ایجاد حالت ایستایی و یکنواختی مناسب استفاده شد که مناسب
ترین ماده برای این کار ماسه در نظر گرفته شد. نسل دوم چمنهای مصنوعی تولیدی از سطح یکنواخت تری برخوردار بود، کنترل
توپ بهتر انجام میگرفت و از حرکتهای پیش بینی نشده و غیرمنتظره توپ در جهات مختلف نیز جلوگیری میشد. این مزایا پیشرفت
خوبی برای این نسل به ارمغان آورده بود. اما برعکس تصور، از چمنهای مصنوعی نسل دوم استقبال نشد.
حدود یک دهه دیگر طول کشید تا چمن مصنوعی مورد استقبال همگان قرار گیرد، آن هم به دلیل نامناسب بودن چمنهای
مصنوعی برای بازی فوتبال و راگبی. چون در بازی فوتبال و راگبی تماس بازیکنان با زمین بسیار زیاد است وجود شن و کیفیت نوع
نخ به کار رفته برای بازیکنان آزاردهنده بود. در این بین برخی از باشگاهها برای امتحان، زمینهای فوتبال را با چمن مصنوعی اجرا
کردند ) 1980 .)
نسل سوم: چمن مصنوعی سیستم ترکیبی شن و گرانول لاستیک (Sand & Rubber-infield)
سال 1996 با ورود نسل سوم چمنهای مصنوعی با نام (3G) این محصول توانست توجه طرافداران ورزشهای دیگر از قبیل فوتبال
و راگبی را بخود جلب کند. چمن مصنوعی نسل سوم با الیاف بلندتر ) 50 میلیمتر( و با تراکم مناسب تر تولید گردید. همچنین برای
نرمی و لطافت بهتر از پلی اتیلن به جای پلی پروپیلن استفاده شد و در نهایت یک لایه از گرانول لاستیکی بر روی ماسه قرار گرفت تا
ساییدگی و خطر ناشی از برخورد بازیکنان با زمین رفع گردد.
اجرای زمینهای پوشیده با چمن مصنوعی نسل سوم (3G) در تمامی شرایط آب وهوایی امکانپذیر بود و در بین جوانان و
دانشگاهیان از اقبال خوبی برخوردار گردید. تنوع در پلیمرهای به کار رفته در تولید نخ و الیاف چمن مصنوعی، تنوع در نوع بافت و
تکمیل، استفاده از پرکنندههای جایگزین گرانول لاستیکی دنیای جدیدی برای چمن مصنوعی به ارمغان آورد.